, Gwałtami wymogli na królu prawo sejmowania. Połoźone pomiędzy Francją a Polską państwa niemieckie rządzone były absolutnie, a ich monarchowie obawiali się, źeby duch wolności nie zaleciał między ich poddanych, czy to od strony polskiej, czy od francuskiej. Dlatego dbali tak wielce, źeby utrzymać w Polsce wady sejmowania, a gdy Polska je usunęła, przeznaczono je na zniszczenie. Główne dynastie niemieckie, Habsburgowie i Hohenzollernowie, porwały za broń w obronie absolutyzmu we Francji i w r. 1792 wypowiedziały Francji wojnę. by po jej pokonaniu przywrócic tam samowładztwo królewskie i swoje samowładztwo uchronić od wpływów konstytucyjnych. Niestety, reforma rządu połączyła się we Francji ze straszliwą rewolucją, która rozpoczęła się w r. 1789. Po gwałtach i bezprawiach dworu królewskiego nastały gwałty i bezprawia rewolucji, rzezie, prześladowania Kościoła: króla uwięziono, a w końcu nawet ścięto go publicznie w r. 1793. Ogłoszono rzeczpospolitą..

Niemieccy monarchowie nie dali rady i tylko dolewali jeszcze oliwy do ognia. Rewolucja szalała coraz bardziej. Wyrźnięto w całej Francji mnóstwo szlachty; posunięto się do takiej ohydy, iź ścięto nawet wdowę po królu. Nabrali Francuzi mylnego przekonania, jakoby należalo cały świat przewrócić do góry nogami i potem urządzać go we wszystkim na nowo.

Wypędzili więc księźy, znieśli wszelkie nabożeństwa,

zakazali wyznawać publicznie Boga, a nawet zaprowadzili nowy kalendarz, żeby już nic nie pozostawić ze starego ustroju społecznego. Zdawało się rewolucjonistom, źe od nich zacznie się  świat na nowo. A jest to zwyczajne przywidzenie rewolucji. Chcieli więc Francuzi monarchii konstytucyjnej, a na takie faktycznie zeszli bezdroźa. Rewolucjoniści rozpoczęli we Francji gospodarować w taki sposób, iź byliby ją całą zatopili w morzu krwi francuskiej. Spostrzegł się jednak naród, źe tak bez końca być nie może, i z kolei rozpoczęto teraz ścinać głowy największym gwałtownikom spośród rewolucjonistów.

,Po upadku Powstania Kościuszkowskiego grono patriotycznych generałów i oficerów zastanowiało się nad tym, jakby to urządzić, źeby wojsko polskie zachować. Lecz na polskiej ziemi było to  wtenczas niemoźebne, skoro cała polska była pod obcym panowaniem; Moźna się  się było urządzić jedynie poza polskimi granicami i pod takim rządem, który sam pozostawał w wojnie z państwami zaborczymi, a zatem miał wspólnych z Polską nieprzyjaciół. Takim był rząd republikański francuski.General Henryk Dąbrowski jeździł jesienią roku 1796 w tej sprawie do Paryźa. W następnym roku stanął układ, którego mocą Polacy mogli pod opieką Francji organizować sobie wojsko narodowe, z komendą polską. Stacje tego wojska miały przebywać we Włoszech północnych,zajętych wtenczas przez Francuzów podczas wojny, a główna kwatera miała być urządzona w Mediolanie. Do Włoch podąźalo więc coraz więcej oficerów rozwiązanego wojska polskiego, by tam ustanowić "kadry" nowego wojska narodowego. Jeńcy polscy, wzięci przez Francuzów dp niewoli z wojsk niemieckich i austriackich, wstępowali do tego wojska. Wielu starych źołnierzy przekradalo się z Polski przez granicę, o tułaczym chlebie dochodząc do Włoch, źeby dostać sie na nowo pod znaki Orła Bialego. W roku1797 było juź około 7 000 polskich źołnierzy. Podielono ich na dwa legiony, jeden pod generałem Dąbrowskim, drugi pod Kniaziewiczem. Załoźono szkołę wojskową uczono się, ćwiczono gorliwie. Czekano na nową wojnę, do której przygotowywał się rząd francuski, a zaś Generał Napoleon Bonaparte miał ruszać prosto na Wiedeń.